maandag 30 september 2013

Dag 20: Colorado Springs - Denver - Thuis..?

Vanochtend heerlijk uitgerust wakker geworden, maar met een gevoel van weemoed. Vanavond vliegen we alweer terug! We deden rustig aan, eerst maar eens lekker ontbijten, er was weer van alles!
Na het ontbijt onder de douche gestapt en rustig aan alle toilet spulletjes in de koffers gedaan. Ik blijf het ieder jaar weer spannend vinden, is mijn koffer echt niet te zwaar? (Toen we uit New York weg gingen was mijn koffer te zwaar...) Maar nee, niks aan de hand. Er hadden nog wel meer M&M's in gekund. Of douche gels. Of make-up. Of All-Stars!

We stonden te denken wat we nog wilden gaan doen vandaag, het was stralend mooi weer, lekker een beetje fris, een perfecte nazomerdag! Hinko had in Las Vegas een paar hele mooie schoenen gezien bij Steve Madden en die schoenen bleven hem al een paar dagen achtervolgen, dus hebben we op internet opgezocht waar een Steve Madden zit en dat bleek in Denver. Dat kwam goed uit, want daar moesten we toch heen! Alsof we nog niet gewinkeld hadden tijdens onze vakantie, maar elke 'mall' is weer een feestje. Hoewel ze allemaal op elkaar lijken...

Op naar Denver dus. En hoe dichter we bij Denver kwamen, hoe bewolkter het werd. Zeg maar gerust mistig. En koud. Het was opeens nog maar 8 graden! We hadden het winkelcentrum snel gevonden, het was er lekker rustig. En omdat het toch zo nat en koud was buiten slenterden we op ons gemak rond. Eerst even een pumpkin spice latte (de laatste...) halen bij Starbucks, even naar binnen wippen bij Lush, nog even neuzen in de Disney Store, je kent dat wel...
En uiteindelijk was daar Steve Madden. Wat een mooie schoenen! We gingen natuurlijk voor Hinko, maar ik werd smoorverliefd op een paar beeldschone laarzen. Nee, ik heb ze natuurlijk niet gekocht. En ja, daar heb ik nu buikpijn van...

Enfin, Hinko had zijn 'beloved' schoenen gevonden, maar wat bleek?! Ze waren er niet meer in zijn maat! De verkoopster voelde met hem mee. Ze zei het alsof ze een kind vertelde dat zijn goudvis naar boven was komen drijven... Ze kwam met andere maten aan zetten, maar nee, dat was allemaal niet goed. En toen kwam het. Op ongeveer 20 minuten rijden zit nog een winkelcentrum en daar zit ook een Steve Madden, zo wist ze ons te vertellen. Blij blij blij! Ze belde er heen om te vragen of ze daar nog wel de goede maat hadden en ja hoor, ze waren daar nog! Hals over de kop, de verkoopster vriendelijk bedankend, de winkel en het winkelcentrum verlaten, rennend naar de auto met als plan 'full throttle' naar het andere winkelcentrum te racen. Maar dat laatste gaat niet in de ochtendspits van Denver. Helaas. We moesten gewoon netjes wachten tot alle stoplichten, en dat waren er nogal wat, op groen gingen. Vertrouwend op de GPS die ons de hele vakantie van dienst is geweest reden we toch bijna verkeerd, maar we kwamen er!
En werkelijk, zonder te overdrijven, dat winkelcentrum was, op een paar winkels na, exact hetzelfde! En dus hadden we de Steve Madden snel gevonden en kon Hinko eindelijk zijn schoenen meenemen. Aanhouden zelfs! Nu konden we echt met een gerust gevoel terug naar Nederland.

We waren nog ruim op tijd, maar besloten toch maar vast richting het vliegveld te rijden. Dan konden we daar nog een hapje eten. Eerst natuurlijk de auto ingeleverd, die nu redelijk schoon was, wel een sterretje in de voorruit en al twee weken de melding dat de olie vervangen moest worden. Maar geen haan die er naar kraait. Gevalletje 'bedankt en tot ziens'. Met de shuttlebus naar de gates, nog een eindje lopen met loodzware koffers, een rugtas en een cowboyhoed en daar was dan eindelijk het vliegveld. Meteen maar de koffers ingecheckt, dan waren we die maar kwijt.
Hier gebeurde iets vreemds. Bij het inchecken van de koffers kregen we tevens onze boarding passes overhandigd, dat is natuurlijk niet vreemd, maar het tijdstip van vertrek klopte niet. Daar hoorde te staan: 16.30 uur (of 16.45, zoiets), maar daar stond 19.30! Hallo? Wat gaat hier verkeerd. De stewardess leek ook even verrast en zei toen doodleuk dat we 'wat' vertraging hadden. Daar kregen we het wel eventjes warm van, omdat we in Reykjavik maar een uur overstap tijd zouden hebben. We probeerden hier meer duidelijk over te krijgen, maar tevergeefs. Heel vreemd allemaal. De vertrek tijd stond op de tickets wél om 17.15, zoals gepland. We besloten eerst maar te gaan eten, dan zagen we wel weer verder. En bij de restaurantjes liepen we zo Harro en Merrijn tegen het lijf! We hadden hen vorig jaar tijden onze vakanties ontmoet en nu liepen onze vakanties weer gelijk, al deden zij dit keer een ander gebied dan wij. Leuk om even bij te kletsen! Zij vlogen met Lufthansa en hadden nog niks gehoord van een vertraging.

We besloten even logisch na te denken en de feiten op een rijtje te zetten en besloten dat er waarschijnlijk helemaal geen sprake was van vertraging, maar dat de tijd gewoon verkeerd op de boarding passes was gedrukt. Dat moest het wel zijn! Zelfverzekerd (maar niet helemaal...) gingen we door naar security voor de gebruikelijke rituelen. Het was echter verschrikkelijk druk en het duurde drie kwartier voordat we eindelijk onze spullen in de bakjes konden doen. Schoenen uit, laptop uit de tas, Ipad uit de tas, Iphone uit de tas, Ipod uit de tas, wat een gedoe. Door de bodyscanner, gelukkig geen verdachte dingen, en we konden weer door. Schoenen weer aan, elektronica weer in de tassen. Bij de gate zagen we al meerdere mensen zitten en inderdaad, de verwachte vertrektijd was gewoon om 17.15. Gelukkig, niks aan de hand! Wat waren we blij dat we ons gevoel hadden gevolgd en alvast in die enorme rij bij security waren gaan staan, anders hadden we de vlucht misschien ook nog opgehouden.

Maar het werd steeds gekker. We zaten daar allemaal braaf te wachten, maar er was nergens een vliegtuig te bekennen. De stewardess vertelde ons dat er wat onderhoud was aan het vliegtuig en dat duurde wat langer dan verwacht. Ik schoot spontaan in de stress. Ik heb echt een hekel aan vliegen en ik wil niet naar huis in een vliegtuig waar nog van alles aan gedaan moet worden! Tegelijkertijd werd ik een beetje sjagrijnig, die vliegtuigen van Icelandair blijven de hele nacht in Denver staan, ze hadden dus ik weet niet hoeveel tijd om onderhoud te plegen, en dan doen ze dat op het laatste moment?
Het zal allemaal wel niet redelijk zijn geweest, ik heb er ook geen verstand van, maar dat schoot er allemaal door mijn hoofd.
Inmiddels waren de piloten en stewardessen ook al gearriveerd, maar van een vliegtuig was nog steeds geen sprake! Pas na een uurtje wachten kwam het eraan. Iedereen blij, in record tijd boarden, een gezin met een peuter achter ons, beter kon het niet worden. Ik was niet bepaald ontspannen, ondanks Hinko zijn pogingen mij ervan te overtuigen dat het allemaal wel goed kwam.
Ik zat bij het raampje en zal proberen een beeld te schetsen van wat ik zag: Het was donker en het regende en naast ons toestel stonden 3 busjes van de afdeling 'maintenance', waar mannen in en uit liepen, met een checklist en een gereedschapskist, de stewardess erachter huppelend, maar het vliegtuig ging niet van zijn plek. Nog meer busjes, nog meer mannetjes, nog meer checklists, chaos. Ik zag het wel, dit vliegtuig ging vandaag niet meer van de grond. Dit duurde ook ongeveer een uurtje, toen de beste stewardess ons kwam vertellen dat er inmiddels een ander toestel van Icelandair was geland, die zou getankt en schoongemaakt worden en daar gingen we mee naar Reykjavic. We kregen een half uur de tijd om wat eten of drinken te kopen en dan moesten we in het andere vliegtuig.

Dus, iedereen en alles er weer uit, balen als een stekker, die vlucht naar Amsterdam gingen we dus never nooit meer halen. Geduldig wachten tot we het andere toestel in konden, ons verbazend over een aantal mede passagiers die een soort zeer oncharmante, yoga-achtige bewegingen begonnen te maken om de spieren te strekken.
Na iets meer dan een half uur konden we dan het vliegtuig in. En begon het riedeltje op nieuw. Mensen erin, spullen erin. De piloot wilde echt zo snel mogelijk weg, we kregen geen filmpje meer met veiligheids voorschriften en er werd niet eens meer gecontroleerd of alle riemen wel vast zaten!
Ik was inmiddels alweer in paniek, opgekropte spanning en opstijgen en turbulentie zijn geen goed combinatie. Het duurde gelukkig niet lang, we gingen lekker een film kijken en ik probeerde wat te slapen, maar de peuter achter mij was nukkig en liet zich vaak horen. Weinig nachtrust dus.

Na 6 uurtjes, dus dat viel mee, arriveerden we op het vliegveld in Ijsland. Onze vlucht naar Amsterdam was inderdaad al lang vertrokken. En alle andere vluchten naar Europese bestemmingen ook. Het vliegveld was letterlijk uitgestorven en het enige vliegtuig dat er stond was dat waarmee wij net uit Denver kwamen.
Op het vliegveld kregen we te horen dat we mee konden met de vlucht van de volgende dag, om 7.45. Er was een hotel voor ons geregeld, we kregen een bonnetje waarmee we met de bus konden, in konden checken in het hotel en lunch, diner en ontbijt mee konden krijgen. De bussen stonden al klaar, het ging allemaal heel snel en efficiënt. Het was echter nog een uur rijden van het vliegveld naar Reykjavik en in hotel was het natuurlijk chaos. Er moest in één keer van alles geregeld worden voor 150 mensen. Dus nog niet alle kamers waren klaar. We besloten eerst even te eten en dat was helemaal prima. Een zeer uitgebreid buffet en het smaakte heerlijk. We moesten na de lunch nog even wachten, ik viel bijna in slaap in de lobby, maar uiteindelijk kwam ook voor ons een kamer vrij. Een kamer met twee éénpersoons bedden, niet zo gezellig, maar we konden in ieder geval gaan slapen! Bang dat als we nu te lang zouden gaan slapen, we vanavond klaar wakker zouden zijn, hadden we de wekker gezet. Twee uurtjes slaap, dan konden we er wel weer tegen aan.
Twee uur werden er drie, maar we voelden ons wel stukken beter. Het was koud in Reykjavic, 6 graden, en daar waren we niet op gekleed, dus echt zin om de stad in te gaan hadden we niet. We settelden ons in de lobby en gingen spelletjes doen en internetten, met een heerlijk muziekje op de achtergrond. Om 7 uur konden we eten, we kregen een heerlijke mosterdsoep, de lekkerste die we ooit gehad hebben, en kipfilet met een heerlijke aardappel gratin. Petje af.

Na het eten gingen we lekker douchen en nog even tv kijken en uiteindelijk de ogen dicht. De bus kwam ons om half 5 alweer ophalen, en om 4 uur konden we alweer ontbijten. Een kort nachtje dus!

De volgende ochtend werden we ondanks het belachelijk vroege tijdstip toch uitgerust wakker. We hadden heerlijk geslapen!
Een plens koud water in mijn gezicht, kleren aan, koffers weer inpakken en naar beneden. Het ontbijt was simpel, maar prima. Goed om wat in de maag te hebben.
De bus kwam op tijd, alles werd weer snel ingeladen, in een klein uurtje stonden we op het vliegveld en konden we eindelijk naar huis! Het boarden ging niet zo snel, we vertrokken iets later dan gepland. Tijdens de vlucht keken we nog een film en voor we het wisten werd de landing alweer ingezet. Fijn!
Op Schiphol moesten we nog een eeuwigheid wachten op de koffers. We wilden zo graag naar huis, dan duurt al het wachten lang...
Mijn ouders stonden ons op te wachten en na een paar dikke knuffels hebben ze ons op de trein gezet en gingen we naar Groningen! Home sweet home! Het was best lekker weer, een frisse wind, maar een lekker zonnetje. In de trein nog wat zitten dommelen, voor we het wisten waren we er al. Ruud haalde ons op, wat echt heel fijn was, gezien de vier koffers, twee rugtassen en niet te vergeten die cowboy hoed!

Thuis aangekomen de katten flink geknuffeld, pizza in de oven gedaan en de koffers laten staan voor de volgende dag. Later deze week begint het gewone leven weer en moeten het doen met onze herinneringen en foto's. Volgend jaar weer!


zondag 29 september 2013

Dag 19: Great Sand Dunes NP - Colorado Springs

We vertrokken vroeg uit de Great Sand Dunes, wederom niet zo lekker geslapen. Misschien wel een beetje onrustig omdat het einde van de vakantie nadert, wie zal het zeggen?
Hinko had op internet iets gelezen over een pancake restaurant wat goed moest zijn, maar dat was nog anderhalf uur rijden. Het lag gelukkig min of meer op de route, dus we gingen er voor! Zonder ontbijt op pad, des te meer pancakes konden we eten.

Dus daar gingen we, weer door die lege vlakte, recht toe, recht aan. Onderweg zagen we de woning van iemand die duidelijk in buitenaards leven geloofd, overal stonden schotels en langs de weg stonden verschillende borden met teksten als : UFO's Welcome en E.T.'s rule. Best grappig. Verder viel er langs die hele weg niets te beleven. Veel verlaten en vervallen woningen.
Maar inderdaad, na iets minder dan anderhalf uur rijden kwamen we in het plaatsje Salida waar het restaurantje zicht bevind. Het is een oud ding, maar de bediening was goed en de pancakes waren heerlijk!! Ik kreeg het natuurlijk niet op, maar ik kon de rest meenemen in een doosje. Het is een aanrader, een 'hidden treasure', Patio Pancake.

Patio Pancake in Salida
Patio Pancake in Salida

Nadat we uitgegeten waren zijn we door gereden naar Colorado Springs, de omgeving veranderde weer, we reden door de heuvels langs de Arkansas river, een mooi gezicht hoe het riviertje door het dal slingert. Her en der lagen mooie Ranches, echt het 'wilde' westen! Helaas zagen we ook erg veel wildelife langs de weg liggen, we hebben tijdens onze reis al genoeg dode konijnen en ander klein spul langs en op de weg zien liggen en één keer zelfs een stinkdier, maar nu zagen we een bobcat en een hertje! Je moet er toch niet aan denken dat je zo'n dier voor je auto krijgt!

We waren op tijd in Colorado Springs, stopten daar nog even voor de laatste boodschappen en reden toen naar Pikes Peak. Pikes peak ligt op 4301 meter hoogte en het was prachtig, helder weer, dus het uitzicht moest wel goed zijn! Je doet er heen en terug ongeveer twee uur over als je rustig aan doet. Het was echt een lang stuk naar boven! Soms ook stijl, flinke haarspeldbochten. Het werd kouder en kouder, overal lagen hoopjes sneeuw, ik had gelukkig een lange broek aan, maar Hinko niet! Het uitzicht was inderaad geweldig, je kunt zo ver kijken!

Pikes Peak

Je kunt ook omhoog met een treintje.

Op 4301 meter



Het was er wel druk en heel koud, dus we zijn snel weer terug gegaan in de auto en zijn weer naar beneden gereden. Er stak een ontzettend schattig beest over, gelukkig reden we langzaam, maar we weten niet wat het was. Het was niet zo groot, ongever zo groot als een kat, met een fluffige staart, bruin en het kopje leek wel wat op een bever. Iets kleinere tandjes. En het hupte zo schattig de weg over, het kon niet zo snel rennen. We moeten nog even opzoeken wat het geweest kan zijn!

Eenmaal beneden zijn we meteen naar ons hotel gereden, het Hyatt House, midden in een bedrijven terrein, verder niks te beleven, maar wát een geweldig hotel! Het meisje achter de balie informeerde ons dat er tot 7 uur wijn en bier werd geserveerd en pizza, dat klonk goed! We haalden de koffers uit de auto en reden eerst nog even naar de Barnes en Nobles, Hinko wilde nog kijken voor een mooie kaart van het Noord-Oosten van de V.S. en ik wilde eens zien wat voor kookboeken ze allemaal hadden. Genoeg! Uiteindelijk heb ik alleen nog wat tijdschriften gekocht voor in het vliegtuig. We reden naar nog een winkeltje waar ik graag heen wilde; Yankee Candles, waar ik flink geslaagd ben voor geurkaarjes! Ze hadden van alles voor de herfst, winter en zelfs al het één en ander voor kerst.

Terug in het hotel hebben we lekker zitten smullen van de pizza, ze hadden heel veel! Er was sla, een soort pasta, pizza, tortilla chips met houmous en brood. We hoefden geen avond eten meer!
De kamer was ook geweldig, een kleine woonkamer met complete keuken en een aparte slaapkamer met kingsize bed (eindelijk weer lekker slapen!) en een badkamer. We hebben 's avonds naar nieuwe afleveringen van de Big Bang Theorie gekeken en tijdens de reclame's de koffers helemaal netjes ingepakt. Morgen is alweer de laatste dag!


vrijdag 27 september 2013

Dag 18: Montrose - Great Sand Dunes

Vannacht toch weer slecht geslapen, wat een verschrikkelijk bed! Niet zo erg als in Monument Valley, maar comfortabel lag het zeker niet! We zijn beide regelmatig wakker geworden 's nachts.
Ik had vanochtend dus ook wat moeite met opstaan. Hinko niet, die heeft nooit moeite met opstaan, ik eigenlijk altijd...

Maar goed, onze bestemming was Great Sand Dunes NP vandaag en het was een behoorlijk stuk rijden, maar we hadden geen plannen voor onderweg, dus we konden rustig aan doen. Het ontbijt in de Holiday Inn was prima, er stond iets wat we nog nooit eerder gezien hadden; een pannenkoeken automaat. Het zag eruit als een RVS warmhoud schaal, zoals je die vaak ziet bij een buffet, maar je hoefde alleen maar op een knopje te drukken en 2 minuten later lagen er 2 pannenkoekjes op je bord! Bizar! Niet echt lekker... Maar gelukkig waren er bagels, toast, allemaal soorten cornflakes, yoghurt en cinnamon buns (cinnabuns). Heerlijk. We namen de cinnabuns mee voor onderweg en na het inpakken van onze koffers konden we weer gaan. Het eerste deel van de rit was wel aardig, een beetje door de bergen, hier en daar een riviertje, maar het park ligt in een enorme vallei en zodra we bergen uit waren was het dus één en al lange, rechte weg omringd door de woeste, platte prairie. En daar woonden ook nog mensen! Wat bezielt ze!? Er is verder helemaal niks!
Het regent ook bijna nooit in dat gebied, omdat de wolken achter de bergen blijven hangen; aan de ene kant de Sangre De Cristo bergen, waar de zandduinen tegen aan 'leunen' en aan de andere kant het San Juan gebergte. In de vallei wordt veel zonnen energie opgewekt, aangezien de zon er bijna altijd schijnt.

En dat merkten we ook. Tijdens onze rit zagen we alleen maar blauwe luchten. Nadat we voor ons gevoel een eeuwigheid door die prairie hadden gereden kwamen we aan bij het... etablissement waar we overnachten, het waaide vreselijk hard en de wind was best fris!
We waren wat aan de vroege kant, maar konden gelukkig wel al inchecken. De man die ons hielp was ontzettend vriendelijk en behulpzaam en onze kamer was ook prima in orde! We hadden er niet veel van verwacht, maar alles zit er in! Alleen de WiFi werkt niet altijd even constant.

Het uitzicht vanaf onze kamer
We reden naar de Sand Dunes, het is dichtbij, we kunnen ze zien vanuit onze kamer. Ze zijn alleen veel groter van dichtbij! We hebben eerst een kijkje genomen in het Visitor Center, waar we een stuk wijzer zijn geworden over hoe deze duinen precies zijn ontstaan en hoe wind en water de omgeving vormen. Het plan was om de duinen in te lopen en de hoogste te beklimmen, het uitzicht schijnt prachtig te zijn, maar het waaide nog steeds heel hard. We waagden het erop!

We moesten eerst een riviertje over steken, die zo goed als droog stond, dus het was vooral modder, en daarna begint het zand. En die wind! Het zand zat al gauw overal! We gaven nog niet op en beklommen de eerste duin. Het leek opeens nog veel harder te waaien! We konden niet eens meer zien waar we heen gingen en we werden keihard gezandstraald. Nee, dit was geen succes! We keerden weer om, wat jammer, we hadden het graag willen zien!
Terug bij de auto leegden we onze schoenen, het zand zat echt overal, in mijn oren, in mijn neus, in mijn rugzak, in mijn broekzakken, in mijn haar...






Filmpje Great Sand Dunes NP

Terug op de hotelkamer hebben we wat tv gekeken en we zijn vroeg gaan eten bij het enige restaurant in de buurt. Een stukje onder het hotel is een camping en daar weer beneden is een winkel en een restaurant. We hebben een heerlijke burger gegeten en zijn weer terug gelopen naar het hotel.
Hinko had het idee om al onze aankopen alvast over de koffers te verdelen en aangezien het toch nog vroeg was hebben we dat maar gedaan. Wat een klus! We hebben vreselijk veel gekocht! Maar het is gelukt, alles zit in de koffers, dat scheelt ons morgen weer.

Vanavond maar proberen vroeg te gaan slapen, ik vind het wel een beetje spannend hier, het is echt ontzettend donker, het stormt en we zitten in de middle of nowhere!
Morgen rijden we weer verder naar Colorado Springs, de laatste overnachting alweer!



donderdag 26 september 2013

Dag 17: Durango - Montrose

De bierbrouwerij annex restaurant waar we gisteravond gegeten hebben was een simpel ding, het bier was heerlijk, de burgers waren prima, we hebben ze wel eens beter gegeten, maar ze waren zeker niet slecht. We zaten buiten op het terras en raakten aan de praat met een man uit Kentucky, die voor zijn werk in Durango was. Hij was al een aantal keer voor zijn werk in Europa geweest. Het was een leuk gesprek!
Na het eten zijn we terug gelopen naar het hotel, we waren allebei een beetje gaar van het vele auto rijden en zijn op tijd gaan slapen.

Vanochtend waren we niet al te vroeg wakker, ook een keer fijn. Het was niet zo druk bij het ontbijt, er stonden twee wafelijzers en we hebben allebei een wafel gemaakt en Hinko heeft nog een bagel gehad. We namen nog een bakje yoghurt mee voor onderweg en toen konden we het ritueel van koffers en auto inpakken weer beginnen.
We reden vandaag naar Montrose, waar we slapen in een Holiday Inn express. Vlakbij Montrose is het Black Canyon NP, een kleine canyon die in niets lijkt op de canyons die we al gezien hebben.
Voor de rest stelt Montrose niets voor, maar de weg er naar toe is wel prachtig! We reden grotendeels door de bergen, waar veel bomen al van kleur veranderen, veel beekjes stromen en een aantal mooie watervallen te zien zijn. We reden door het kleine plaatsje Silverton, waar we gestopt zijn voor een kop koffie in het Black Bear café. We hebben de hoofdstraat even op en neer gelopen, er zitten allemaal schattige winkeltjes. Het is echt een plaatsje zoals je ze alleen in films en series ziet, heel idyllisch.

Prachtige herfst kleuren

Prachtige herfst kleuren

Prachtige herfst kleuren

Prachtige herfst kleuren

Prachtige herfst kleuren


Silverton



Na Silverton hebben we nog een stop gemaakt in Ouray, ook weer zo'n prachtig plekje in de bergen. Ook hier zijn we gestopt, vlakbij zijn de Cascade falls, het is een eindje lopen, je hebt de upper en de lower, wij zijn tot aan de lower gelopen, of het de ijle lucht was of omdat we al even geen lange wandeling gemaakt hadden weten we niet, maar we waren al snel buiten adem! Het was wel lekker om even buiten te zijn, het was lekker fris in de schaduw en aangenaam in de zon en het rook heel lekker in het bos! Deze omgeving was een leuke afwisseling na al die rode rotsen.

Bear creek falls

Cascade Falls

Ouray

We zijn ook hier de hoofdstraat afgelopen en hebben zelfs nog wat leuke dingen gekocht, zoals koekjes vormpjes, een siroopkannetje en een cowboyhoed voor mij.

We reden door richting de Black Canyon en de omgeving begon weer te veranderen, het werd weer wat kaler en vlakker. We zijn niet zo lang bij deze canyon geweest, de Canyon heeft zijn naam te danken aan zijn kleur. Door de Canyon stroomt de Gunnison. Je kunt langs verschillende uitzichtpunten rijden, we hebben er willekeurig een paar uitgekozen en hebben bij de laatste nog een wandeling gedaan. Lekker om even de benen te strekken, maar echt bijzonder was het niet. Niet vergeleken bij alles wat we al gezien hebben.

Black Canyon

Black Canyon



We hadden het wel gezien en reden naar het hotel. Op zich is het een prima hotel, maar het personeel was niet heel vriendelijk! Wel een mooie, grote kamer. We heben op Tripadvisor gezocht naar een goed restaurants en kwamen zo bij Ted Nelson's steakhouse terecht. We hebben heerlijk gegeten! Hinko had een sirloin en ik baby back ribs en het was zo lekker! Het personeel was ook ontzettend vriendelijk en Ted zelf kwam regelmatig kijken of alles naar wens was. Wederom een aanrader!




Morgen rijden we door naar de Great Sand Dunes NP, ongeveer 3,5 uur rijden, onderweg hebben we niks gepland, dus we kunnen een beetje rustig aan doen.

woensdag 25 september 2013

Dag 16: Monument Valley - Durango

Het plan was dus om op tijd te gaan slapen, maar we hebben beide beroerd geslapen in dat vreselijke bedje. Het matras lag werkelijk voor geen meter en dat bed was veel te kort! Ik heb iedere keer dat ik wakker was ontzettend liggen mopperen in mezelf op de Indianen dat ze niet de moeite hadden genomen een fatsoenlijk bed in dat hutje te zetten!
We waren in ieder geval op tijd wakker om de zon achter de rotsen te zien opkomen. Wat mooi! Monument Valley is echt ontzettend mooi.
We reden in hoge snelheid naar 'Mile 13', een punt vanwaar je heel mooi uitkijkt op Monument Valley en prachtige foto's kunt maken. De kleur van de rotsen is niet op zijn mooist 's ochtends vroeg, maar de kans dat je geen auto's op de foto krijgt is groter. Hinko heeft wat foto's gemaakt, de foto's op mijn IPhone leken nergens op, maar met de gewone camera zijn ze goed gelukt!






We reden weer terug, haalden iets te ontbijten in de supermarkt en zaten daar lekker van te smullen in de zon op onze veranda. We kregen gezelschap van een prachtige, grijze kat die het allemaal heel gezellig vond! Ze kwam bij ons op tafel zitten en liet zich lekker door ons aaien. Ik wilde haar het liefst mee nemen!

Na het ontbijt was het weer tijd om alles in te pakken en uit te checken, we lieten Monument Valley achter ons en reden naar Goosenecks SP. Het stelt niet zoveel voor, je rijtdt een stuk door niemandsland naar een uitzichtpunt waar de San Juan rivier zich meerdere malen om de rosten kronkelt, dus niet één gooseneck, zoals we die al eerder hebben gezien deze vakantie, maar meerdere achter elkaar. Het was wel leuk om te zien, maar waren niet heel erg onder de indruk. Nadat we waren uitgekeken reden we door naar de Valley of Gods.

Goosenecks State Park

De Valley of Gods is vergelijkbaar met Monument Valley, maar dan veel kleiner en veel rustiger; het is nog niet zo bekend onder toeristen. Maar voordat we daar heen gingen reden we eerst nog de Mokey Dugway omhoog naar het uitzichtpunt Muley Point. Deze weg is onverhard, maar goed begaanbaar, geen grote kuilen of rotsen, alleen grind. Na iedere haarspeldbocht werden we getrakteerd op een prachtig uitzicht! En ook helemaal bovenin was het prachtig. We waren er helemaal alleen en we keken uit op de Goosenecks. Vanaf hier was het uitzicht echt indrukwekkend, links konden we de Valley of Gods zien liggen en ver voor ons Monument Valley.

Muley Point

Muley Point

Valley of Gods

Moki Dugway

Ook de Valley of Gods was prachtig, je rijdt er met de auto doorheen, wederom op een onverharde weg, geen grind dit keer, maar zand en zeker wel een paar diepe kuilen en af en toe wat modder van een recente regenbui. De auto ziet er nu echt niet meer uit. We zijn blij dat we deze weg wel gereden hadden, we kwamen bijna niemand tegen en konden mooie foto's maken van de rode rotsen die fel afstaken tegen de strakblauwe lucht. Zeer de moeite waard.

Valley of Gods

Valley of Gods

Valley of Gods

Valley of Gods

We vervolgden onze weg naar Four Corners, het enige punt in Amerika waar 4 staten samen komen. Arizona, Colorado, New Mexico en Utah. Ook dit gebied is van de Indianen.
Maar we raakten wat vertraagd in het kleine gehuchtje Bluff, ik moest namelijk ontzettend nodig gebruik maken van een toilet en ik had op de kaart gezien dat in Bluff een visitor center zit. Dat bleek ook het geval, maar het maakte deel uit van een open lucht museum, een oude Mormonen nederzetting en de dames en heren in het visitor center bleken ook Mormonen. We kwamen er duidelijk niet alleen met een toilet bezoek vanaf! Het waren hele vriendelijke mensen, maar wilden ons wel heel graag alles vertellen over hun museum en bleven maar aandringen dat we de 10 minuten durende film moesten zien. Wat we niet gedaan hebben. We wilden heel beleefd een rondje lopen door het museum, wat wel een goed beeld gaf van het leven voor de Mormonen in die tijd, en daarna weer weg gaan, maar uiteindelijk zijn we er nog wel drie kwartier geweest! Een hele vriendelijke man wilde een foto van ons maken op de bok van een huifkar en ik vroeg hem een aantal dingen over de Mormonen, ik snap niet helemaal wat voor geloof ze precies hebben, en volgens hem hadden ze ook volgelingen in Nederland! Ik zou het niet weten...





Tijd om te gaan.
Four Corners was wel leuk, nu zijn we officieel ook in New Mexico geweest! Het ziet er leuk uit, maar iedereen wilde op de foto op dat punt waar de 4 staten samen komen, dus het duurde even voordat wij onze foto van het punt konden maken. Erom heen staan allemaal kraampjes waar Indianen sieraden en dergelijke verkopen. We hebben onze foto gemaakt en zijn weer weg gegaan.

Four Corners

Four Corners

Op weg naar Durango! Het was nog best een eindje rijden en we hadden het eigenlijk wel gehad met auto rijden, maar we moesten nog even volhouden. Langzaam veranderde het landschap; we lieten het rode Navajo zandsteen achter en reden al snel door de heuvels van Colorado.
We slapen vanavond in het Best Western Mountain Shadows, een simpel, maar prima hotel. Een heerlijke douche, ruime kamer met koelkast. Alles wat je nodig hebt. Ontbijt is ook inbegrepen. We zijn nog even gaan zwemmen en hebben nog even zitten praten met een hele vriendelijke, Amerikaanse dame. We raken constant aan de praat met mensen hier, heel gezellig!

We gaan vanavond eten bij een lokale bierbrouwerij, we zijn erg benieuwd!

Pumpkins

dinsdag 24 september 2013

Dag 15: Page - Monument Valley

We hadden gister even een kleine discussie over hoe laat we zouden ontbijten... Ik vond 8 uur een mooie tijd, Hinko vond 7 uur een mooie tijd. We sloten een compromis, half 8 zaten we aan het ontbijt. En het mag gezegd worden: Eric is echt goed in het maken van ontbijt. Dit keer kregen we een English Muffin met roerei en een soort hollandaise saus, gegrilde, groene asperges en sweet patatoe fries. Een behoorlijke hap, maar het was heerlijk! Hier konden we wel even op teren.

Beautiful breakfast again

Beautiful breakfast again. Thanks Erik and Jarod! 

Nadat we onze spullen hadden ingepakt en ik een verhaaltje in het gastenboek had geschreven was het tijd om afscheid te nemen van Jarod en Eric en we vonden het zo jammer dat we weg gingen! We hadden het zo gezellig daar!

We reden vandaag naar Monument Valley, maar de verwachting was dat het behoorlijk kon gaan regenen in dat gebied. We zouden het zien. Het waaide wel ontzettend hard! We gingen eerst naar de Horseshoe bend, dezelfde waar we gister waren op de raft en nu zagen we het van bovenaf. Echt prachtig! Maar het waaide zo hard dat het lastig was om foto's te maken en we werden ook aardig gezandstraald. Niet echt fijn. Het zand zat overal! En ik waaide bijna letterlijk uit mijn hemdje!


Horseshoe Bend

Horseshoe Bend

Horseshoe Bend

Na de horseshoe bend zijn we naar Monument Valley gereden en we zagen het steeds donkerder worden. De wind nam ook aan en we voelden de auto schudden. Overal zagen we kleine zandstormen, soms kon je in de verte niks meer zien. Balen! Monument Valley is zo mooi en nu konden wij niks zien door al dat opwaaiende zand! We wilden heel graag de scenic drive doen, maar die is onverhard en met regen soms moeilijk begaanbaar. En de lucht was nog steeds pikzwart! We besloten eerst in te checken en dan zouden we het wel zien.
We hadden een cabin (huisje) geboekt in het park en we hadden al gehoord dat we er niet te veel van moesten verwachten, maar het was echt ontzettend gedateerd! Er stond een groot één persoonsbed (echt, dat is het woord tweepersoons bed niet waard!), een stapelbed, er was een klein keukentje en een hele kleine badkamer. Het was wel schoon en waarschijnlijk zag het er 30 jaar geleden goed uit, nu was het echt vervallen. Ach, het was maar voor één nacht.

Cabin Monument Valley

We besloten uiteindelijk toch de scenic drive te rijden door het park, het leek met regen allemaal wel mee te vallen. 
Monument Valley valt ook onder Navajo land en is dus ook van de Indianen. Waar wij slapen dus ook. Tot nu toe hebben we een beetje gemengde gevoelens over deze Native Americans. Ze lijken alleen maar in de toeristen branche te werken omdat het voor hen noodzakelijk is, niet omdat ze het leuk vinden. Erg vriendelijk zijn ze niet en ze vragen overal geld voor. Je kunt vanuit het 'plaatsje' (een tankstation, een supermarkt, 3 huizen, een hotel en een camping) verschillende tours doen en één daarvan duurt 2,5 uur en kost 75 (!!!) dollar per persoon. Dat slaat echt nergens op. Het hutje waar wij slapen was ook niet echt goedkoop. De toegang tot het park is 5 dollar per persoon, dat valt dan wel weer mee. 

Het was best druk op de scenic drive, maar het was gelukkig droog. De wind was nog steeds niet gaan liggen, wat het uitzicht niet ten goede kwam, overal waaide zand op. Bij John Ford's point (een bekend uitzicht punt wat te zien is in veel Western classics) waaide het zo hard dat we tegen de wind konden leunen. 
We hebben er toch wat leuke foto's kunnen maken, tussen de Chinezen door.

John's Ford Point at Monument Valley

Monuement Valley in het zand.

Monuement Valley

Het hoofd buigen voor Monument Valley

Zandhappen bij Artist Point

De weg tussen de prachtige rotsformaties is niet al te best en we vonden het af en toe wel even spannend, als er op een onverharde weg iets met de auto gebeurd zijn we niet verzekerd. Gelukkig viel dat allemaal mee, de auto is alleen heel vies.
Als avondeten hebben we wat broodjes gesmeerd, we hadden geen zin om uitgebreid te eten en wilden nog even naar de zonsondergang kijken. Je schijnt het prachtig te kunnen zien vanaf het visitor center, maar dan moesten we het park weer in en dus weer 10 dollar betalen. We vonden een ander mooi plekje vlakbij. De zon gaat hier echt snel onder! Er is nauwelijks schemering.

Vanavond proberen een beetje op tijd te gaan slapen, morgen willen we een paar foto's maken van de rotsformaties vanaf een bepaald punt een eindje verderop en we willen dat vroeg doen, zodat we geen auto's op de foto krijgen.